Terugblik op het Spuyt-15-jarig-jubileum-toernooi en feest

zaterdag 25 januari 2003

	Het was in de dagen dat G.W.Bush president was van Amerika en Saddam Hussein heerste over Irak. Een oorlog hing in de lucht. Desondanks zou v.v. de Spuyt, wereldberoemd in heel Amsterdam, haar 15 jarig jubileeuumm gaan vieren. Met een bruisend volleybaltoernooi en na afloop een spetterend feest. Waar wat deed de Blok? Was hij weer, zoals elk jaar, op zijn motor naar het plaatsje Westmalle in België gegaan om daar de paters van de plaatselijke abdij over te halen onze shirt sponsor te worden? "Westmalle tripel scoort!" Het leek erop dat hij dit jaar eindelijk succes had geboekt. Enige aanpassing aan de gebruiken van de monniken bleek onvermijdelijk. Ja, De Blok is niet op zijn achterhoofd gevallen.
	Aan het begin van het toernooi werden er prachtige nieuwe sportshirts uitgedeeld.
	Veel tevreden gezichten bij de Spuytleden. Eindelijk konden ze die morsige grijze shirts afdanken. De paters lijken wel wat invloed te hebben gehad op de kleurstelling. Naast het agressieve rood dat elke tegenstander moet doen sidderen, zijn de mouwen uitgevoerd in "kardinaal" paars. Om halfdrie ging het toernooi in de Brediushal op vier velden van start. De meeste Spuytleden gingen meteen in de nieuwe shirts spelen.
	Team De Oorwurmen (Dames 3)
	Andere aarzelden om in de tijdgeest mee te gaan.
	Team De Spoelwormen (Heren 4)
	Team De Luizen (Dames 1)
	Team De Malariamuggen (Heren 3)
	Team De Sprinkhanen (Heren 5)
	Gelukkig had de feestcommissie ter verhoging van het speelplezier ook nog een bijpassend setje gekleurde veters aangeschaft.
	Langs de lijn was het gezellig druk. Oude en nieuwe bekenden ontmoetten elkaar. De feestcommissie had in 8 fotocollages de geschiedenis en de sfeer van 15 jaar De Spuyt Volleybal in beeld gebracht.
	Er bleek dit jaar ook een gezonde aanwas van kleine Spuytgastjes. Een trotse vader Marcel
	en een stralende moeder Jacqueline showden hun liefdesbaby's. Mijke en Boris welkom bij v.v. de Spuyt. Gelukkig staat in het prachtige jubileeummnummer dat er in onze vereniging wel degelijk, dankzij een nauwgezet overtypen van de statuten van Armixtos, rekening is gehouden met een jeugdafdeling…
	Op grote vellen papier werden de vorderingen van o.a. de Pissebedden en de Meppende Meiden nauwkeurig bijgehouden.
	In de kantine bleek Jaap niet voor niks jarenlang menig trainingsavond te hebben laten lopen om zich op de accordeon te bekwamen. Japie, toppie!
	Rob's cantina was wederom present.
	Na het eten uit zijn ketels met toverdrank konden de Sprinkhanen (Spuyt meneren vijf) voor het tweede achtereenvolgende jaar hun poule winnen en een bittergarnituur verorberen. De salades en brokken turksbrood vonden gretig aftrek. Een enkele Spuytman kon zich niet beheersen en hapte toe op een Spuytgirl.
	Ach, ja, Spuytliefdes, daarover een andere keer meer… Nadat de netten en de scoreborden waren opgeruimd kon het feest in de kantine beginnen. Oh, nee. Natuurlijk niet voordat onze zeer gewaardeerde (en geleerde) trainer een spetterend nieuw sportshirt in de nieuwe Spuytkleuren was overhandigd.
	Met het edele nummer één, dat spreekt voor zich. De Blok had zich inmiddels in het feestgedruis gestort. Op zoek naar weer een nieuwe coach? Neen, dat leek niet erg waarschijnlijk.
	De huidige coach, die wij op het vorige Spuytfeest voor ons team hadden weten te strikken (zie "Wat deed De Blok?", 2002) heeft ons bijna het kampioenschap gebracht! (Op een puntje na had zij daarmee voor ons en zichzelf eeuwige roem kunnen verwerven…).
	Op de dansvloer steeg de stemming en de temperatuur. Onze vaste DJ's draaide de vertrouwde Spuyt feestmuziek.
	Het schouwspel overziend begon me wel iets op te vallen. Het aantal kale koppen tussen de feestvierders. Waren de religieuse Vlaamse vrienden van De Blok in cognito naar Amsterdam gekomen om ook eens uit de band te kunnen springen? Nu is het kloosterleven streng en veeleisend en een pater is ook maar een man, maar neen dat leek me toch onwaarschijnlijk. Zoals vaker is de verklaring simpel. We worden gewoon met z'n allen ouder…
	Nou, ja, allemaal? Nee, hoor, een aantal Spuytmeiden doet daar niet aan mee. Stralend en eeuwig jeugdig blikken zij in de lens. Dat geeft vertrouwen in de toekomst van onze vereniging.
	Met deze Dancing Queens kunnen we nog zeker jaren verder. Maar wat deed De Blok? In een hoekje van de zaal zag ik hem zitten. Stil zat hij te mijmeren… Over het verleden of de toekomst? Wie zal het zeggen? En ik?
	Ik was op alles voorbereid! Voor reacties mail naar frans.bruning@despuyt.nl Voor nog meer foto's klik hier Colofon: Tekst en vormgeving: Frans Bruning, met dank aan Marcel Berk voor bijdrage foto's en Rob de Blok voor bijdrage foto's en "het uitlenen" van zijn naam.